.jpg)
منم مجنون دشت غربت و غم !.....
لبانم خشک و عطشان از فراقت
دوچشمم بر رهت یک آن ترک خورد
مثال پای پُر تاول ،
به صحرای خیال رویت ای جان
نیازم ، ناز تو هر دم کشیدن
نمازم ، سجده بر درگاه و بامت
شود خال لبت آن کعبه وآن قبله ی من
و آغوشت شده محراب جانم ....
تویی لیلای باغ عشوه و ناز.....
تویی لیلای قهر و هجر و دوری .....
تویی تنها بُت سیمین وَش من
تو دست از ناز خود یکدم فروکش
ببین مجنون صحرای غمت را
ببین در حسرتت من چون چونم ؟!
منم فرهاد کوه حسرت و درد!....
منم فرهاد ویک تیشه به جانم !.....
زنم بر ریشه ام هر دم ز هجرت ؛
سر بُرّان این سنگ غم آلود....
تویی شیرین قصرآرزوها .....
تو دادی دست من این تیشه ی غم
تو کردی خانه ی عشقم خرابه
تو ویران کرده ایی رویای نابم
ز هجران و از این هردم صبوری .....
ببین فرهاد بیدل گشته ی عشق،
ز هجران تو گشت آواره ی کوه .....
به سان بلبلی هر دم سُراید
غم هجران و این بی تابی دل......
منم مجنون !....
منم فرهاد !....
منم دلداده ی تو!.....
ببین حالم.....
شنو آهم ....
بیا با من .....
بگو هجران من هم آن دلت آزرد!....
بگو با من که می آیی!.....