سیب عشق من وتو

تنهاشدن

مرگ گل

 

زود بود ای گل به بزم مرگ مهمان رفتنت

 

سنگ را اتش به دل کرد این شتابان رفتنت 

 

کاش

کاش کمی برای عاشقی محبت می اموختیم که

هرگزبوته ی انتظاردردلی جای نگیرد

کاش کمی برای عاشقی وفامی اموختیم که

هرگزچشمی به راه نسوزد

کاش کمی برای عاشقی اشک می ریختیم

که هرگزچشم هایی درپیچ کوچه هانمیرد

خدایا شرمنده ام

خدایا شرمنده ام كه برفها رو از سر كاجها برنداشتم و لحظه ای به آواز قناری گوش

 

ندادم

شرمنده ام كه قبل از رسیدن به ایستگاه عشق از قطار پیاده شدم

منو ببخش كه تكه نونی رو نبوسیدم و از قبل اینكه به دنیا بیام بهت بدهكارم و هنوز

 

نتونستم

یه لیوان بارون و یه دفتر پر از دوبیتی برات بیارم

خداوندا

خداوندا

خداوندا وقتی لبخند می زنم و می دانم

که زیر این لبخند کوهی از غم و غصه انباشته گشت با خود می گویم

 

خدایی هم هست

اما خداوندا پس کی به فریادهایم گوش می کنی

به که گویم

به که گویم که تو منزلگه چشمان منی /

 

 به که گویم که تو گرمای دستان منی

گرچه پاییز نشد همدم و همسایه من /

 

 به که گویم که باران توزمستان منی . . .